عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر - نمایش «خدا نخواست» به کارگردانی مهدی کاسه‌ساز و تهیه‌کنندگی زهرا رشنین در تماشاخانه هیلاج روی صحنه رفته است؛ نمایشی که در معرفی آن آمده: «یک خواستن، یک انتظار، یک اتفاق و بعد، خدا نخواست.» همین جمله، تا اندازه زیادی جهان اثر را توضیح می‌دهد؛ جهانی که قرار است درباره عشق، انتظار و فقدان باشد؛ درباره آدم‌هایی که می‌خواهند از زمستان زندگی خود عبور کنند و به بهار برسند، اما گویی تقدیر راه دیگری برایشان نوشته است.
نمایش از همان ابتدا با ساختاری فلاش‌بک‌گونه مخاطب را وارد خاطره‌ای عاشقانه می‌کند. ایمان و بهار، دو آدم تنها و بی‌کس، در نیمکتی که به وعده‌گاه عشق آنها تبدیل شده، به یکدیگر نزدیک می‌شوند. انتخاب نام‌ها نیز در اینجا قابل تأمل است: «ایمان» و «بهار»؛ یکی نشانه امید و دیگری نماد رویش و زندگی. اما بعد تلخ نمایش در این است که این دو نام چندان با سرنوشت شخصیت‌ها همخوان نیستند. برای این دو نفر نه ایمان به رهایی باقی می‌ماند و نه بهار مجال آمدن پیدا می‌کند. آنها قرار است از فصل سرد زندگی به فصل عشق برسند، اما «خدا نخواست» …
