این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
عصر جمعه است و کوچه صائب در تاریکی خیابان خارک می‌درخشد. از نور و صدای همهمه، «آسه‌خوری نون» را پیدا می‌کنم و به میز بزرگی با رومیزی سفید می‌رسم که آدم‌ها با میوه و شیرینی و انواع آش و غذا از خودشان پذیرایی می‌کنند. یک روز در سال، بیست‌وچهارم مهر و در روز جهانی غذا، «وحید غلامی» که در آسه‌خوری همیشه میزبان است، مهمان می‌شود و همسایه‌ها و دوستان، میزبان این روز و میز غذا.
این سنت که بیش از یک دهه سابقه دارد، آدم‌های غریبه را سر یک سفره کنار هم می‌نشاند. وحید می‌گوید این دور هم جمع شدن طعنه‌ای است به زندگی مدرن که بین آدم‌ها فاصله می‌اندازد. …
