سیاست جنگل، آن فرایندهای چانه‌زنی اجتماعی است که می‌تواند براساس برنامه‌های بخش جنگل، منافع ناسازگار ذی‌نفعان مختلف را در استفاده و حفاظت از جنگل تأمین کند. فرایند سیاستی، شیوه‌ای است که یک سیاست در آن شکل می‌گیرد، اجرا می‌شود و ارزیابی می‌شود. بنابراین، اگر سیاستی کارآمدی لازم و کافی را نداشته باشد، نه‌تنها باید به «محتوا»ی آن (چه چیزی باید انجام شود؟)، بلکه باید به دو مقوله سازنده و تشکیل‌دهنده آن، یعنی «ساختار» (چه کسی تصمیم می‌گیرد؟) و «فرایند» (چگونه تصمیم می‌گیرد؟) نیز پرداخت.
در یک بررسی اجمالی، تاکنون «محتوا»ی سیاست‌های بخش جنگل کشور در یک «فرایند» محدود و کارشناس‌محور، مبتنی بر «ساختار» و دیدگاه کارشناسان سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری و با همکاری گزینشی استادان و پژوهشگران دانشگاه‌ها و مؤسسات تحقیقاتی، تهیه و تدوین شده و در مراجع قانونی رسمی کشور به تصویب رسیده است. آنچه روشن است، این است که هر سه مورد اشاره‌شده در بخش جنگل، مورد توافق و پذیرش حداکثری جامعه نخبگانی کشور نیست. در ادامه، شرح مختصری از این روند ارائه می‌شود: …
