«نسل من هیچ نیازی به نگاه حمایتی و حاکمیتی ندارد؛ نسل ما خودش راه خودش را برای مطالبه‌گری پیدا خواهد کرد.» گفتار یک دانشجوی فعال انجمن‌های علمی خطاب به معاون رئیس‌جمهور که برای شنیدن مشکلات و معضلات جامعه زنان به کافه کارزار آمده بود.
«کنشگری نسل Z»، «شناخت نسل Z» و «گفت‌وگو با نسل Z»؛ کلیدواژه‌هایی پرطرفدار این روزهای شبکه‌های اجتماعی‌اند؛ از بحث‌های نظریه‌پردازانه و تخصصی گرفته تا گفت‌وگوهای زرد و لایک‌بگیر و شعارهای اغلب تکراری مسئولانی که می‌دانند آینده جامعه و کشور به نسلی تعلق دارد که نه دهه ۶۰ را تجربه کرده، نه کوپن را دیده، نه تنها رسانه‌اش تلویزیون بوده و نه بزرگ‌ترها برایش مرجع مطلق محسوب می‌شده‌اند.
نسلی که شبیه نسل قبلی نیست. برون‌داد این تفاوت را در بسیاری از اتفاقات، به‌خصوص در دهه اخیر، می‌توان به‌وضوح دید؛ حتی اگر برخی هنوز ترجیح دهند آن را نبینند یا برای فهمیدنش تلاش نکنند. اما این نسل در بستر «کارزار» چه می‌کند؟ …
