رویا ۴۰ سال است که ساکن غرب تهران است، خودش را همسایه چیتگر معرفی میکند. از روزهایی میگوید که حتی در اطراف محل سکونتش مدرسهای نبوده، اما درختان بودند: «من خیلی سال است که ساکن غربم، آن روزها نه خبری از این بلندمرتبهسازیها بود و نه برجها، همه ساختمانها دو، سهطبقه بودند. هرچه این برجها آمدند، وضعیت منطقه تغییر کرد.» او از روزهایی میگوید که دوستان و آشنایانش از مناطق مختلف تهران به عشق سیاحت از چیتگر میآمدند، اما آخرین بار یکی از دوستانش بعد از تماشای چیتگر اشک ریخته، گویی باور نمیکرده که چیتگر لخت و بدون درخت باشد.
سازمان جنگلها و مراتع در سال ۴۲ پارک جنگلی چیتگر را احداث کرد. همان زمانی که سیاستهای کنترل مهاجرت به شهرهای بزرگ اجرا میشد. توسعه چیتگر تا سال ۴۸ طول کشید. بعد از انقلاب ۵۷، چیتگر به شرکتی وابسته به بنیاد شهید واگذار شد و در ادامه بهدلیل ضعف عملکرد سازمان پارکها و فضای سبز شهر تهران، متولی بوستان چیتگر شد. از سال ۷۸ و پس از شکلگیری منطقه ۲۲، این پارک جزو اراضی این منطقه، زیر نظر شهرداری منطقه ۲۲، اداره و نگهداری شد. …













![[ارمغان زمانفشمی] به نقد طنز اعتماد کنیم](/news/u/2026-10-19/ettelaat-pt8q3.jpg)