پرندگان راهشان را گم کرده‌اند. این تصویری است که مهدی گلی، معاون محیط‌زیست محمودآباد، از سال‌های اخیر به ما می‌دهد. او می‌گوید دریا در شمال است و آب‌بندان‌ها، که محل زمستان‌گذرانی پرندگان مهاجرند، در جنوب. ساختمان‌های بلند، بادهای شمال به جنوب را قطع کرده‌اند و باعث شده‌اند تعداد زیادی از پرندگانی که در ارتفاع پایین پرواز می‌کنند، مسیر را پیدا نکنند و سرگردان بمانند. «پرندگان مهاجر در یکی از مهم‌ترین نقاط مهاجرتشان هر سال با مشکلات جدی و جدید روبه‌رو هستند. آب‌بندان‌ها در حال تغییر کاربری‌اند، کشت برنج در دو نوبت که اکوسیستم منطقه را تغییر می‌دهد افزایش یافته و ساخت‌وساز بلندمرتبه‌ها هم کار حفاظت و حضور آن‌ها را سخت‌تر از قبل کرده است.»
او می‌گوید امنیت، دلیل نخست آمدن آن‌هاست و در این سال‌ها ما نتوانسته‌ایم حتی یک تالاب مصنوعی امن برای حضورشان ایجاد کنیم: «مهاجرت از شهریورماه شروع می‌شود. آن‌ها در شالیزارهایی که کشت دوم داشته‌اند می‌نشینند و از آن می‌خورند. همین هم باعث مرگ برخی از آن‌ها می‌شود و هم نطفه‌ها را غیربارور می‌سازد. در نتیجه، زاد و ولد کاهش می‌یابد.» …
