باران برای خیلی‌ها فقط صدای قطره‌هایی نیست که به شیشه می‌خورند. گاهی بوی خیابان خیس، پنجره‌ای بخارگرفته یا عصر آرام یک روز پاییزی کافی است تا خاطره‌ای قدیمی دوباره سراغ آدم بیاید. موسیقی هم درست در همین لحظه‌ها می‌تواند نقش یک کلید را بازی کند؛ کلیدی که دری را به روی احساساتی باز می‌کند که تصور می‌کردیم فراموش شده‌اند.
آهنگ «وقتی بارون می‌زنه» با صدای فریدون آسرایی در همین فضای احساسی قرار می‌گیرد. رنگ صدای آرام و شیوه بیان عاطفی او باعث می‌شود شنونده به‌جای روبه‌روشدن با اجرایی پرهیاهو، با فضایی صمیمی و آشنا ارتباط بگیرد.
محبوبیت چنین ترانه‌هایی تنها به ملودی یا صدای خواننده وابسته نیست. هر شنونده ممکن است داستان خودش را در یک آهنگ پیدا کند؛ یکی به یاد عشق قدیمی‌اش بیفتد، دیگری روزهای جوانی را مرور کند و فردی دیگر فقط از شنیدن موسیقی در هوای بارانی لذت ببرد.
همین ارتباط شخصی است که به بعضی قطعه‌ها عمری طولانی‌تر از زمان انتشارشان می‌دهد. آهنگ شنیده می‌شود، اما خاطره‌ای که همراه آن شکل گرفته، ممکن است سال‌ها در ذهن باقی بماند. فریدون آسرایی؛ از آسارا تا صحنه موسیقی پاپ …
