اصل نانوشته توسعۀ غیر متوازن فقرزا

نگاهی که باید ظرفیت‌های ملی را نه برای «فربه‌ کردنِ استان‌های برخوردار و دارای وزیر در کابینه در گذشته و حال»، بلکه برای «ترمیمِ شکاف‌های عمیقِ توسعه‌ای» در همه استان‌ها به ویژه مناطقِ کم‌برخوردار به کار بگیرد. متأسفانه سال‌هاست که شاهد الگویی از حکمرانی اقتصادی هستیم که در آن، «تمرکزگراییِ نامتوازن» و « توسعه استان های صنعتی» به یک اصلِ نانوشته تبدیل شده است؛ الگویی که در آن پایتخت و استان‌های صنعتی، صاحبِ تمامِ زیرساخت‌های حیاتی از قبیلِ پالایشگاه، تیم‌های ورزشی، مراکز درمانی پیشرفته، فرصت های شغلی، مواصل ارتباطی پیشرفته، شبکه‌های بزرگراهی و دانشگاه‌های تراز اول می‌شوند، درحالی‌که دیگر مناطق، یا به حاشیه رانده می‌شوند و یا تنها نقشِ «تأمین‌کنندۀ نیازهای روزمره و هزینه‌های توسعۀ سایر استان ها» را بازی می‌کنند. …