این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ یکی از ضعفهای مزمن سیاست اشتغال در ایران این است که «ایجاد شغل» اغلب مستقل از ساختار واقعی اقتصاد منطقه دنبال میشود. پرداخت تسهیلات، توسعه مشاغل خرد، آموزشهای مهارتی و حمایت از کسبوکارهای خانگی هرکدام میتوانند ابزارهای مفیدی باشند اما تا زمانی که درون یک شبکه اقتصادی مشخص قرار نگیرند، الزاما به اشتغال پایدار منجر نمیشوند.
مساله اصلی آن است که پیش از تصمیم درباره نوع حمایت، باید دانست یک منطقه چه فعالیتهایی دارد، چه مهارتهایی در آن انباشته شده، چه بازارهایی در دسترس است و مهمتر از همه، کدام حلقههای زنجیره اقتصادی آن ناقص یا مفقود است. به همین دلیل، شاید لازم باشد نقطه عزیمت سیاست اشتغال از «فرد بیکار» به «اقتصاد محلی» تغییر کند. هر محله، یک بازار کار متفاوت …











