این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
بیتا محسنی/ این روزها در سالن‌های سینمای ایران، یک تناقض بزرگ روی پرده نمایش داده می‌شود که گیشه، هنوز می‌تواند اعداد میلیاردی تولید کند، تماشاگر هنوز برای بعضی فیلم‌ها صف می‌کشد و نام یک ستاره می‌تواند فروش یک اثر را به‌تنهایی جابه‌جا کند؛ اما پشت این تصویر پرزرق‌وبرق، سینمایی ایستاده که بخش مهمی از توان جذب مخاطبش را از دست داده و بیش از گذشته به چند عنوان محدود، چند چهره شناخته‌شده و فرمول‌های امتحان‌پس‌داده متکی است.
در این بازار، خنده نه فقط یک انتخاب ژانری، بلکه به مهم‌ترین تضمین تجاری اکران تبدیل شده است؛ درحالی‌که فیلم اجتماعی، با همه ادعاهایش درباره بازنمایی جامعه، بحران‌های روزمره و مناسبات قدرت، برای پیدا کردن جایگاهی در سبد مصرف فرهنگی مردم با دشواری روبه‌روست. …
