جهان صنعت نیوز – نشریه آتلانتیک با اشاره به سرعت گسترش زیرساخت‌های هوش مصنوعی در آمریکا، معتقد است آینده اقتصادی جهان بیش از هر زمان دیگری با عدم‌قطعیت مواجه شده است. در مراکز عظیم داده، نسل جدیدی از سامانه‌های هوش مصنوعی در حال توسعه است که ممکن است طی سال‌های آینده ساختار زندگی انسان را به‌طور اساسی تغییر دهند. این فناوری می‌تواند عصر جدیدی از رفاه و فراوانی ایجاد کند، مشاغل و ساختارهای اقتصادی موجود را از بین ببرد یا حتی تهدیدهایی فراتر از بحران‌های اقتصادی متعارف به وجود آورد.
این نشریه برای بررسی پیامدهای مالی این تحول، چند سناریوی متفاوت را مطرح می‌کند که هرکدام تصویر متفاوتی از آینده اقتصاد و نحوه مدیریت ثروت ارائه می‌دهند.
در خوش‌بینانه‌ترین سناریو، هوش مصنوعی به افزایش چشمگیر بهره‌وری و کاهش هزینه تولید کالاها و خدمات منجر می‌شود. تحلیلگران برای توضیح این سناریو به ایده «فشرده‌شدن قرن بیست‌ویکم» اشاره می‌کنند که از سوی داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک، مطرح شده است. بر اساس این دیدگاه، هوش مصنوعی می‌تواند روند تحقیقات علمی را به‌شدت تسریع کند، بیماری‌هایی مانند سرطان را درمان کند و با افزایش بهره‌وری، هزینه تولید بسیاری از کالاها و خدمات را به نزدیک صفر برساند.
در چنین شرایطی، ربات‌های مجهز به هوش مصنوعی می‌توانند حتی ساخت خانه‌های موردنیاز افراد را با هزینه‌ای ناچیز امکان‌پذیر کنند. سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، نیز در گفت‌وگویی به آینده‌ای اشاره کرده که در آن ربات‌های خورشیدی قادر خواهند بود خانه‌هایی با طراحی دلخواه افراد بسازند و عملاً مشکل مسکن و گرسنگی را از میان بردارند.
با وجود این، حتی در چنین اقتصادی نیز همه افراد از ثروت یکسانی برخوردار نخواهند بود. تحلیلگران با اشاره به مفهوم کالاهای منزلتی در اقتصاد فرد هیرش توضیح می‌دهد که برخی دارایی‌ها به دلیل کمیابی و ارزش اجتماعی خود، حتی در شرایط فراوانی اقتصادی نیز ارزشمند باقی می‌مانند. زمین و املاک در موقعیت‌های جغرافیایی خاص، نمونه‌ای از این دارایی‌ها هستند. حتی اگر فناوری هزینه ساخت‌وساز را به‌شدت کاهش دهد، موقعیت مکانی همچنان محدود و کمیاب خواهد بود.
از این منظر، املاک در مناطق خاصی مانند ساحل سانتاباربارا در کالیفرنیا یا محله وست‌ویلیج منهتن می‌توانند ارزش خود را حفظ کنند. همچنین اشیای کلکسیونی کمیاب و دارای اصالت قابل‌اثبات، مانند تخم‌مرغ‌های فابرژه یا اسکلت دایناسور تیرانوسوروس، ممکن است در چنین اقتصادی همچنان جایگاه ویژه‌ای در سبد دارایی ثروتمندان داشته باشند. تحلیلگران حتی به افرادی که ثروت کمتری دارند توصیه می‌کند اشیای کلکسیونی کمیاب، مانند کارت‌های بیسبال، را به‌عنوان دارایی‌های بالقوه ارزشمند حفظ کنند. سناریوی میانی؛ اختلال در بازار کار و پایان امنیت شغلی
تحقق سناریوی رفاه فراگیر قطعی نیست و ممکن است اقتصاد جهان ابتدا وارد دوره‌ای از بی‌ثباتی و اختلال گسترده شود. در این زمینه به مفهوم «دوره میانی آشفته» اشاره می شود که مولی کیندر، پژوهشگر سابق مؤسسه بروکینگز، مطرح کرده است.
در این سناریو، پیش از آنکه اقتصاد به تعادل جدیدی در عصر هوش مصنوعی برسد، بازار کار با اختلالات گسترده‌ای مواجه خواهد شد. حتی کارکنان متخصص و شاغلان مشاغل اداری و حرفه‌ای نیز ممکن است امنیت شغلی خود را از دست بدهند.
نخستین نشانه این تحول می‌تواند توقف افزایش دستمزدها باشد. شرکت‌ها در شرایط عدم‌قطعیت اقتصادی، افزایش حقوق کارکنان را به تعویق می‌اندازند، مدیران ارشد دیرتر بازنشسته می‌شوند و استخدام نیروی جدید، به‌ویژه در مشاغل ورودی و سطح ابتدایی، کاهش می‌یابد. در نتیجه، مسیر پیشرفت شغلی نیز محدودتر می‌شود و کارکنان به‌تدریج بخش بیشتری از زمان کاری خود را صرف بررسی و نظارت بر خروجی سامانه‌های هوش مصنوعی خواهند کرد.
این وضعیت می‌تواند پیامدهای مستقیمی برای برنامه‌ریزی مالی خانوارها داشته باشد. افراد همچنان با تعهداتی مانند اقساط وام مسکن، هزینه تحصیل فرزندان و مراقبت از والدین سالمند مواجه خواهند بود، درحالی‌که درآمد و امنیت شغلی آنها با ابهام بیشتری روبه‌رو می‌شود.
در چنین شرایطی، برداشت زودهنگام از حساب‌های بازنشستگی می‌تواند تصمیمی پرهزینه باشد؛ زیرا سال‌های میانی زندگی از مهم‌ترین دوره‌ها برای انباشت سود مرکب در حساب‌های بازنشستگی است. همچنین دریافت زودهنگام مستمری تأمین اجتماعی، به معنای تثبیت سطح پایین‌تری از مزایا خواهد بود؛ تصمیمی که در صورت افزایش طول عمر انسان به کمک هوش مصنوعی، می‌تواند پیامدهای مالی بلندمدتی داشته باشد.
بنابراین، راهبرد پیشنهادی در این سناریو، کنترل هزینه‌های زندگی، حفظ منابع مالی و آمادگی برای جابه‌جایی سریع در بازار کار است. افراد باید بتوانند در صورت از دست رفتن شغل، پیش از آنکه تخصص و مهارت‌هایشان تحت تأثیر پیشرفت فناوری قرار گیرد، فرصت‌های شغلی جدیدی پیدا کنند. تمرکز ثروت؛ برندگان هوش مصنوعی چه کسانی خواهند بود؟
سناریوی دیگری که مطرح می شود، شکل‌گیری یک اقتصاد دوگانه است؛ اقتصادی که در آن هوش مصنوعی ثروت عظیمی تولید می‌کند، اما منافع آن عمدتاً به گروه محدودی از مالکان شرکت‌های توسعه‌دهنده این فناوری می‌رسد. در این وضعیت، افرادی که مالک سهام شرکت‌های پیشرو در حوزه هوش مصنوعی هستند، از افزایش بهره‌وری و ارزش اقتصادی این فناوری سود می‌برند، درحالی‌که سایر افراد ممکن است به طبقه‌ای دائماً محروم تبدیل شوند.
اگر چنین سناریویی محتمل باشد، برخورداری از سهام شرکت‌های پیشرو هوش مصنوعی می‌تواند به یکی از مهم‌ترین راهبردهای حفظ و افزایش ثروت تبدیل شود. با این حال، سرمایه‌گذاری مستقیم در شرکت‌هایی مانند OpenAI و Anthropic به‌سادگی امکان‌پذیر نیست؛ زیرا این شرکت‌ها همچنان خصوصی هستند و خرید سهام آنها در بازارهای ثانویه نیز دشواری‌های خاص خود را دارد.
تحلیلگران برای نشان‌دادن جذابیت این دارایی‌ها به نمونه‌ای اشاره می‌کنند که در آن یک فروشنده خانه در منطقه سونوما کانتی کالیفرنیا، به خریدارانی که امکان پرداخت با سهام آنتروپیک را داشتند، ۵۰۰ هزار دلار تخفیف پیشنهاد کرده بود.
البته سرمایه‌گذاری در این شرکت‌ها با دو چالش انتخاب برنده نهایی رقابت و تعیین زمان مناسب سرمایه‌گذاری همراه است. اگر هوش مصنوعی به سطحی از هوشمندی برسد که بتواند به‌سرعت توانایی‌های خود را ارتقا دهد، رقابت میان شرکت‌های پیشرو ممکن است به بازاری با ساختار «برنده همه‌چیز را می‌برد» تبدیل شود؛ بازاری که تنها تعداد محدودی از شرکت‌ها در آن باقی می‌مانند. ریسک‌های سیستمی؛ از حمله سایبری به بانک‌ها تا فروپاشی تمدن
در بدبینانه‌ترین سناریوها، تهدید هوش مصنوعی فراتر از بازار کار و توزیع ثروت خواهد بود. تحلیلگران به احتمال خروج سامانه‌های هوش مصنوعی از کنترل یا استفاده مخرب از آنها اشاره می‌کند؛ تحولاتی که می‌توانند ارزش دارایی‌های مالی و حتی زیرساخت‌های تمدن بشری را تهدید کنند.
گرگ جنسن، مدیر ارشد سرمایه‌گذاری شرکت Bridgewater Associates، احتمال وقوع یک حادثه مالی بزرگ یا فاجعه فیزیکی ناشی از هوش مصنوعی در چند سال آینده را بسیار بیشتر از سطح قابل‌قبول ارزیابی کرده است. همچنین در اسناد ارائه‌شده از سوی آنتروپیک پیش از عرضه اولیه سهام، هشدار داده شده که یک حادثه ناشی از هوش مصنوعی ممکن است خسارتی ایجاد کند که هیچ شرکت بیمه‌ای و حتی کل صنعت بیمه نیز قادر به پوشش آن نباشد.
یکی از تهدیدهای مشخص در این زمینه، حملات سایبری مبتنی بر هوش مصنوعی علیه مؤسسات مالی است. در چنین سناریویی، مهاجمان ممکن است اطلاعات حساب‌های بانکی را دستکاری کنند و اعتبار سوابق مالی و موجودی حساب‌ها را زیر سؤال ببرند.
برخی بانک‌ها برای مقابله با این تهدید، سامانه‌های پشتیبان ایجاد کرده‌اند. برای مثال، ممکن است اطلاعات حساب مشتریان هر شب در قالبی استاندارد و رمزگذاری‌شده ثبت و به یک آرشیو کاملاً جدا از شبکه اصلی منتقل شود. برخی مؤسسات نیز با نهادهای پشتیبان همکاری می‌کنند تا در صورت وقوع بحران، امکان مشاهده موجودی حساب‌ها و برداشت وجه برای سپرده‌گذاران فراهم باشد.
با این حال، تحلیلگران هشدار می‌دهد که سامانه‌های هوش مصنوعی پیشرفته ممکن است در آینده راه‌هایی برای نفوذ به همین زیرساخت‌های پشتیبان نیز پیدا کننداو برای توضیح این مسئله به بدافزار استاکس‌نت اشاره می شود که بیش از یک دهه پیش و با وجود جداسازی فیزیکی شبکه هدف، توانست از طریق حافظه‌های قابل‌حمل به سیستم‌های موردنظر نفوذ کند.
در نتیجه، هیچ راهکار کاملاً مطمئنی برای مصون‌ماندن از چنین تهدیدی وجود ندارد. با این حال، نگهداری نسخه‌های کاغذی از اسناد مالی، توزیع دارایی‌ها میان چند بانک و کارگزاری و نگهداری مقداری وجه نقد اضطراری در منزل، از جمله راهکارهایی است که نویسنده پیشنهاد می‌کند. طلا نیز می‌تواند بخشی از این پوشش ریسک باشد، هرچند نگهداری آن دشوار است، خطر سرقت دارد و استفاده از آن برای پرداخت‌های روزمره و مبادلات خرد چندان آسان نیست. آمادگی برای بحران‌های فراتر از اقتصاد
در این شرایط سناریوهایی مطرح می شود که پیامدهای آنها حتی از یک حمله سایبری گسترده نیز فراتر می‌رود. برخی چهره‌های برجسته صنعت هوش مصنوعی نسبت به احتمال استفاده از این فناوری برای طراحی عوامل بیماری‌زای جدید و ایجاد همه‌گیری‌های مرگبار هشدار داده‌اند. همچنین احتمال استفاده نظامی از سامانه‌های هوش مصنوعی برای هماهنگی حملات و حتی تشدید درگیری‌های هسته‌ای مطرح شده است.
در صورت وقوع چنین تحولاتی، ممکن است بخش بزرگی از ساختارهای اقتصادی و اجتماعی جهان برای مدتی از کار بیفتد و دارایی‌های مالی متعارف، از جمله حساب‌های کارگزاری و سایر ابزارهای مالی، ارزش عملی خود را از دست بدهند.
نشریه آتلانتیک در این زمینه به تجربه افرادی اشاره می‌کند که برای مواجهه با بحران‌های تمدنی، زمین‌های دورافتاده، باغ‌های تولید مواد غذایی و منابع آب مستقل تهیه می‌کنند. برخی ثروتمندان نیز به ساخت پناهگاه‌های زیرزمینی مجهز، از جمله در نیوزیلند، روی آورده‌اند.
با این حال، حتی این نوع آمادگی‌ها نیز نقاط ضعف متعددی دارند. انتقال افراد به پناهگاه ممکن است در شرایط بحرانی دشوار شود، امنیت آنها در مناطق دورافتاده تضمین‌شده نیست و حتی نیروهای محافظ نیز ممکن است در شرایط فروپاشی نظم اجتماعی به تهدیدی برای صاحبان پناهگاه تبدیل شوند.
از این منظر، برخی پژوهشگران معتقدند زندگی در جوامع انسانی منسجم، برخوردار از روابط اجتماعی قوی و توانایی همکاری و تاب‌آوری جمعی، می‌تواند پوشش ریسک مؤثرتری نسبت به انزوای کامل در پناهگاه‌های مجهز باشد.
در نهایت، یک سناریوی افراطی‌تر، یعنی انقراض کامل بشر، مطرح می شود. در چنین وضعیتی، هیچ ابزار مالی یا دارایی نمی‌تواند از ثروت افراد محافظت کند. تحلیلگران با اشاره به افرادی که به دلیل باور به نابودی قریب‌الوقوع جهان، پس‌انداز برای دوران بازنشستگی را کنار گذاشته‌اند، تأکید می‌کند که حتی این تصمیم نیز نمی‌تواند توصیه مالی معتبری تلقی شود. انعطاف‌پذیری مالی در برابر آینده‌ای نامعلوم
استدلال محوری نشریه آتلانتیک این است که هوش مصنوعی ممکن است هم‌زمان فرصت‌های بی‌سابقه‌ای برای خلق ثروت و تهدیدهایی جدی برای امنیت اقتصادی ایجاد کند. در یک سوی طیف، کاهش هزینه تولید و افزایش بهره‌وری می‌تواند رفاه عمومی را متحول کند؛ در سوی دیگر، تمرکز مالکیت فناوری ممکن است نابرابری را تشدید کند و اختلال در بازار کار، نظام مالی و حتی ساختارهای تمدنی را به دنبال داشته باشد.
در این چارچوب، هیچ راهبرد سرمایه‌گذاری واحدی برای تمام سناریوهای احتمالی وجود ندارد. حفظ قدرت نقدشوندگی، پرهیز از وابستگی کامل به یک منبع درآمد، تنوع‌بخشی به دارایی‌ها، توجه به دارایی‌های کمیاب و حفظ منابع مالی اضطراری، از جمله محورهایی هستند که در توصیه‌های نویسنده دیده می‌شوند. اخبار برگزیدهاقتصاد کلان برچسب هااقتصاد بین الملل بحران اقتصادی هوش مصنوعی
شناسه : 624604
لینک کوتاه : لینک کپی شد
