[شجاع‌الدین ابراهیمی] وجدان‌های گندآگند، اعتقادات گیج‌آگیج

می‌خواستم مثل همیشه، او در قوری عین‌القضات، جای گرم عرفان را دم کند و من تا سپیده‌دم، هزار استکان رباعی بنوشم و با هم، در سکوت اهورایی شب، نماز را به شعر ترجمه کنیم.اما او را دیدم که دیگر شبیه آسمان نبود و سلامش عطر طنین خوش مولویات را نداشت. موهای ژولیده‌اش مهتابی شده بودند و از قنوتش چک‌چک مثنوی به گوش روحم نمی‌رسید.

گفتم: از دوستان قدیمی‌مان، رنگ، نور، نسیم، سیب، سه‌تار و عشق چه خبر؟

زهرخنده‌ای زد و گفت: «به شعر و آهنگ قسم، از هرچه زندگی است سیر شده‌ام. اکنون مدت‌هاست که چون شعله‌ای بر خود پیچیده‌ام و تمام هستی‌ام را سوزانده‌ام. احساس می‌کنم قرن‌هاست از بیماری اندوه رنج می‌برم. آخر، دیگر خاطرات خوبم بوی مهربانی و امید نمی‌دهند و در خواب‌هایم بوی خدا نمی‌وزد. درست از هنگامی که قلبم، مانند یک جغد، در جغرافیای جیغ‌های عصبی‌ام مرده است، تب به سراسر تنم دست می‌کشد و در مغزم اسبی سرکش شیهه می‌کشد و...

می‌دانی، دوست روزنامه‌نگارم، واژه‌های بهاری شعرهای مینیاتوری‌ام را هنگامی که قلمم سکته کرد، گم کردم. دیگر نمی‌دانم حرف‌های سبزم را با کدام کلمات به زبان بیاورم تا انسانی که در تنستان آلوده به گناه، در گرداب دگردیسی به حیوانیت فرو رفته است، آن‌ها را بفهمد.

می‌دانی، برای منی که از یک چکاوک تناسخ کرده‌ام و روحم از بخورهای بخارایی تغذیه کرده است، چه‌قدر زجرآور و رنج‌برانگیز است که می‌بینم دیگر کسی از سلام لباس نمی‌پوشد و انسان‌ها به‌جای آنکه مسلح به بوسه و گل باشند، به خیانت و جنایت مسلح شده‌اند.جماعتی الماس‌پرست و نرگس‌خوار، هوای زندگی را آلوده کرده‌اند و میلیون‌ها انسان را زیر گام‌های اهریمنی سرمایه‌های شبهه‌ناکشان، چون کرم، له کرده‌اند.

آخر، انسان موجودی مقدس است و روح خدا در کالبدش جاری است. از ابتدای تاریخ، زیر پلک محبت به دنیا آمده و باید در زیر سایبان عشق، به حیات دورانی‌اش ادامه دهد؛ اما...

آه که امشب نیز، چون هر شب، دلم سخت گرفته است. احساس می‌کنم گرمای خورشیدیِ شمع عرفان که همیشه در دلم روشن است، دیگر روحم را گرم نمی‌کند تا بتوانم به‌عنوان یک انسان، با ملکوت و خدا عاشقانه سخن بگویم.دوست من، چراغ را خاموش کن و هیچ مگو؛ زیرا قلبم درد می‌کند و روحم تبدار است و دیگر توان غصه خوردن برایم نمانده است.اکنون سال‌هاست که روزبه‌روز سایه‌ام لاغرتر و رگ‌هایم کم‌خون‌تر می‌شوند و روحم از طراوت و شادابی فاصله‌ای مدید می‌گیرد.

سودسران سودپرست، با شجره‌نامه‌های سرخ و سیاه، خارهای هفت‌رنگ رنج را در جسم و روح انسان‌های مجروح از فقر فرو کرده‌اند تا ثروت خود را، که در زهدان فواحش انبار شده است، متراکم‌تر سازند.این میراث‌داران عنکبوت‌های تیره قرون، آسوده از خیانت‌اند و بی‌شرم از جنایت. مدار مصائب نسل ما در ارقام نجومی حساب‌های بانکی داخل و خارج از کشورشان لنگر انداخته است.

این سنگواره‌ها، با روح‌های بربرصفت خود، بر رنج‌های مردم مستمند گهواره آرامش انداخته‌اند و در جهنم جاری نفوس محروم، آرامش اهریمنی خویش را در کاخ‌های سبز استوارتر می‌سازند.این هیولاهای ثروت و سرمایه، با قلب‌هایی که بوی یخ خشک می‌دهند، با وجدان‌هایی گندآگند و اعتقاداتی گیج‌آگیج، به بی‌تفاوتی تلخ قانون پوزخند می‌زنند و به نام آزادی، زهدان زاینده فقر را برای مردم زایا و بارور می‌سازند.

آن‌ها به نوکران متفکر خود می‌گویند:«برای چرت زدن موش‌ها باید فلسفه نوشت؛ زیرا مردم گرسنه باید بدانند که خوشبختی را حتی در لبخند یک سگ هم می‌توان پیدا کرد.»