فرزانه امامی، عضو هیات‌مدیره اتحادیه کسب وکارهای مجازی و دبیر کارگروه شرکت‌های جابه‌جایی هوشمند، می‌گوید: بحران سوخت حدود ۲۰۰ سکوی جابه‌جایی هوشمند را در آستانه تعطیلی و انحلال قرار داده است. تاخیر در اتصال این سکوها به سامانه سماس، مشکل تامین سوخت و حذف کارت سوخت آزاد جایگاه‌داران، به‌ویژه در مناطق مرزی، فعالیت رانندگان و سکوها را با چالش جدی روبه‌رو کرده است.
به گزارش پیوست، فرزانه امامی، عضو هیات‌مدیره اتحادیه کسب وکارهای مجازی و دبیر کارگروه شرکت‌های جابه‌جایی هوشمند، می‌گوید: در نبود امکان سوخت‌گیری، برخی رانندگان ناچار می‌شوند برای ادامه فعالیت به استان‌های همجوار بروند. این محدودیت، هزینه و زمان کار آنان را افزایش داده و فعالیت در برخی مناطق مرزی را دشوار کرده است. افزایش هزینه سوخت، قطعات و تعمیر خودرو، بدون افزایش متناسب کرایه‌ها نیز فعالیت بسیاری از رانندگان را غیراقتصادی کرده است. به گفته امامی، بخشی از رانندگان از این حوزه خارج شده‌اند و کاهش عرضه، فشار بیشتری بر سکوها وارد کرده است و بدون تسریع در اتصال سکوها به سامانه سماس، تسهیل سوخت‌گیری و بازنگری در سازوکار تعیین کرایه و کمیسیون، ادامه فعالیت این کسب‌وکارها با تهدید جدی روبه‌رو خواهد شد.اتصال به سماس؛ مانع اصلی
به گفته امامی، سامانه سماس برای ثبت پیمایش ماهانه سکوها و تخصیص سهمیه سوخت راه‌اندازی شده و متولی آن اتحادیه حمل‌ونقل شهرداری تهران است. او در این باره می‌گوید: پیش‌تر سکوها می‌توانستند مستقیماً به این سامانه متصل شوند و داده‌های پیمایش خود را ارسال کنند، اما در دوره‌هایی این امکان محدود شد. بر اساس مصوبه‌ای که سال گذشته گرفته شد، تنها سکوهایی که ۵ درصد سهم بازار را در اختیار دارند، اجازه اتصال مستقیم به سماس را پیدا کردند. این مصوبه موجب شد بسیاری از سکوهای کوچک‌تر از دریافت سهمیه سوخت بازمانند.
او ادامه می‌دهد: اتحادیه حمل‌ونقل در دوره‌هایی داده‌های پیمایش سکوها را دریافت و پس از ذخیره‌سازی، برای سماس ارسال می‌کرد. بااین‌حال، پیگیری‌ها برای بازگرداندن امکان اتصال مستقیم تاکنون نتیجه روشنی نداشته است. اکنون اتحادیه حمل‌ونقل با اتصال مستقیم سکوها موافقت کرده و زیرساخت لازم نیز فراهم شده است، اما روند اجرا هنوز کامل نشده است.سکوهایی که امکان اتصال مستقیم ندارند باید از طریق سامانه واسط به سماس متصل شوند.
امامی تاکید می‌کند: اگر این روند با تاخیر ادامه پیدا کند، در ماه‌های آینده سکوهای متصل به سماس سهمیه سوخت دریافت می‌کنند، اما سایر سکوها همچنان از این امکان محروم می‌مانند. این موضوع می‌تواند رانندگان را به سمت سکوهای بزرگ‌تر سوق دهد و وضعیت سکوهای کوچک‌تر را بحرانی‌تر کند.یکی از دلایل عقب‌ماندن سکوها در اتصال به سماس، حضور و آگاهی محدود اتحادیه در جلسات مربوط به سهمیه سوخت بوده است. ضمنا اتصال سکوها به این سامانه به همکاری اتحادیه حمل‌ونقل مسافر شهری کشور وابسته است و سکوها صرفاً می‌توانند خود را معرفی کنند.فرزانه امامی، عضو هیات مدیره اتحادیه و دبیر کارگروه شرکت‌های جا به جایی هوشمند
امامی اضافه می‌کند: جمع‌آوری کارت سوخت آزاد جایگاه‌داران بدون اطلاع قبلی انجام شده و رانندگان و سکوهای اینترنتی را با چالش جدی روبه‌رو کرده است. این تصمیم برخی سکوها را که در مقیاس خود فعالیت قابل‌توجهی داشتند، به مرز تعطیلی برده است. رانندگان این سکوها برای تأمین سوخت و ادامه فعالیت، ناچار می‌شوند به استان‌های همجوار بروند و سپس به محل زندگی خود بازگردند. این وضعیت هزینه و زمان فعالیت آنان را افزایش داده است. در صورتی که سکوهای جابه‌جایی هوشمند با کاهش جابه‌جایی‌های موازی، به حمل‌ونقل عمومی و کاهش آلودگی کمک کرده‌اند.هزینه‌ها و کاهش رانندگان
امامی توضیح می‌دهد: افزایش هزینه سوخت، لوازم یدکی، تعمیر خودرو و دستمزد مکانیک، فعالیت در این حوزه را برای بسیاری از رانندگان غیراقتصادی کرده است. شماری از رانندگانی که رانندگی شغل دوم‌شان بود، به‌طور کامل از این حوزه خارج شده‌اند.کاهش تعداد رانندگان، عرضه سرویس را کاهش داده است. در حالی که تقاضا همچنان بالا است. این وضعیت در نهایت فشار بیشتری بر سکوها وارد می‌کند. سکوها در شرایط فعلی اجازه افزایش قیمت سفرها را ندارند، در حالی که هزینه حمل‌ونقل عمومی، اتوبوس‌های بین‌شهری و هواپیما چند بار افزایش یافته است.
به گفته او، فاصله قیمت سفر با سکوهای هوشمند و سایر شیوه‌های حمل‌ونقل در حال کاهش است. در چنین شرایطی، به‌جای آنکه بخشی از افزایش هزینه‌ها به مسافر منتقل شود، فشار بیشتری بر رانندگان تحمیل می‌شود.
امامی در این باره تکمیل می‌کند: کاهش درصد کمیسیون سکوها می‌تواند بخشی از فشار مالی رانندگان را کاهش دهد. بااین‌حال، هر سکو هزینه‌های خاص خود را دارد و کاهش کمیسیون برای همه سکوها، به‌ویژه سکوهای کوچک‌تر، ممکن است از نظر اقتصادی قابل‌تحمل نباشد.سکوهای بزرگ‌تر به دلیل بنیه مالی قوی‌تر، امکان تحمل بیشتر این فشارها را دارند، اما سکوهای کوچک‌تر در مواجهه با افزایش هزینه‌ها و محدودیت‌های سوخت، در معرض خطر جدی‌تری قرار دارند.
