سطح نوینی از بازدارندگی

در تاریخ جوامع انسانی به ویژه جهان اسلامی و ایرانی، لحظاتی وجود دارد که مردم به صورت خودجوش و گسترده به خیابان‌ها می‌آیند؛ نه فقط برای اعتراض یا مطالبه، بلکه برای اعلام و تحقق اراده جمعی خود. چنین پدیده‌ای را می‌توان از منظر فلسفه سیاست، جامعه‌شناسی و روان‌شناسی اجتماعی به‌عنوان شکلی از «همبستگی کنش‌مند» (active solidarity) تحلیل کرد.