ژابی و وینیسیوس: متحدان مصلحتی در عربستان!

ورزش 3/ستاره برزیلی که در عربستان به یک چهره محبوب تبدیل شده، پس از مدت‌ها ناکامی در گلزنی، به‌دنبال رستگاری در دیدار نیمه‌نهایی مقابل اتلتیکو است؛ مسابقه‌ای که می‌تواند آینده سرمربی تیم سفیدپوش را تعیین کند.
وینیسیوس بزرگ‌ترین ستاره سوپرجام اسپانیا در عربستان سعودی است؛ حتی جلوتر از لامین یامال. او از سال ۲۰۲۰ که این رقابت‌ها در این کشور خاورمیانه‌ای برگزار می‌شود، همواره تصویری مثبت از خود به‌جا گذاشته است. درخشان‌ترین نمایش او به سال ۲۰۲۴ بازمی‌گردد؛ جایی که با هت‌تریک در نیمه اول، بارسلونا را از پای درآورد و قفل دفاعی‌ای را که آرائوخو ایجاد کرده بود، شکست. امسال، این بازیکن برزیلی با حال‌وهوای جبران و رستگاری راهی جده شده و به‌عنوان متحدی مصلحتی در کنار ژابی آلونسو قرار گرفته است.

از آغوش تا فریاد به‌خاطر پرس نکردن

دو پرسشی که سرمربی رئال در نشست خبری پیش از بازی با اتلتیکو با آن مواجه شد، مستقیماً به وینیسیوس مربوط می‌شد. پس از پیروزی قاطع برابر بتیس با هت‌تریک گونزالو، تصاویری منتشر شد که وینیسیوس در آن‌ها از سرمربی‌اش گلایه می‌کرد؛ به این دلیل که به‌زعم او، بازیکن آکادمی بیش از حد توپ را نگه می‌دارد. او در لحظه‌ای که دوربین پخش تلویزیونی ثبت کرد، گفت:«باید پاس بدهند، همه می‌خواهند دریبل بزنند و آخرش سوت‌ها به سمت من می‌آید.»

اپراتور دیگری نیز لحظه‌ای را مخابره کرد که ژابی آلونسو با نتیجه ۳-۱ به‌شدت کلافه شده بود؛ زمانی که بتیس برای جبران نتیجه، سراسر به دروازه مادرید حمله می‌کرد. ژابی کنار خط فریاد می‌زد:«هی، وینی لعنتی! بیا دیگه، حرکت کن! لعنتی، پرس کن! همون‌جا، پرس کن!» سرمربی مادرید کمی بعد، وینگر تیم ملی برزیل را تعویض کرد و ماستانتونو را به میدان فرستاد؛ بازیکنی که نزد ژابی آلونسو از همه‌چیز به هیچ رسیده و وضعیت او چند بازیکن دیگر را هم دچار سردرگمی کرده است.

رابطه وینیسیوس و ژابی آلونسو به نخ باریکی می‌ماند که دو طرف ناچارند دست‌کم تا پایان این فصل آن را حفظ کنند؛ فصلی که می‌تواند آینده هر دوی آن‌ها را رقم بزند. از یک سو، وینگر برزیلی ممکن است بدون تمدید قرارداد وارد آخرین سال حضورش در رئال مادرید شود و حتی خطر جدایی رایگان را پیش‌رو داشته باشد. این خواسته وینیسیوس نیست، اما شرایط روزبه‌روز علیه او پیش می‌رود؛ موضوعی که در دو سوت اعتراضی بازی‌های اخیر به‌وضوح دیده شد. آن آغوش گرم میان او و ژابی در دیدار برابر آلاوس، حالا به گذشته تعلق دارد.

فصل وینیسیوس با کمبود آشکار گلزنی گره خورده است. او در سال ۲۰۲۵ طی ۶۱ بازی تنها ۱۳ گل به ثمر رسانده. آخرین دبل او، مقابل ویارئال در چهارم اکتبر، آغازگر دوره‌ای طولانی از خشکی گلزنی بود که تا امروز ادامه یافته است. ژانویه پربارترین ماه او بود؛ با سه گل (دو گل برابر سالزبورگ و یک گل مقابل سلتا). در سایر ماه‌های سال، فقط در آوریل (برابر والنسیا و آرسنال)، آگوست (اویدو و مایورکا) و اکتبر، با همان دبل مقابل زیردریایی زرد، موفق به گلزنی شد. تحرک همیشگی در سمت چپ زمین، دیگر با نمایش‌های تعیین‌کننده همراه نبوده است.

این افت، در مقایسه با فصل‌های گذشته کاملاً مشهود است. ۳۲ گل در سال ۲۰۲۴ و ۱۹ گل در ۲۰۲۳، شکاف عمیق میان وینیسیوسِ تعیین‌کننده و نسخه فعلی او را نشان می‌دهد. بازده گلزنی‌اش در فاصله تنها یک سال، تقریباً به نصف کاهش یافته است. اثر این افت فراتر از آمار است: کاهش اعتمادبه‌نفس و کم‌رنگ شدن نقش او در جریان بازی نیز به چشم می‌آید؛ با مقاطعی که آن برق و انرژی همیشگیِ ویران‌کننده برای هر خط دفاعی، کاملاً ناپدید شده است. از زمان ناکامی در کسب توپ طلا، عملکرد و نفوذ او سیر نزولی داشته است.

با غیبت امباپه، فرصتی پیش روی وینیسیوس قرار گرفته تا نشان دهد می‌تواند تیم را روی دوش خود بکشد؛ به‌ویژه در شرایطی که خود سیستم ژابی آلونسو هم زیر سؤال رفته و برخی، با توجه به اوج‌گیری گونزالو، حضور وینگر برزیلی را در ترکیب اصلی محل تردید می‌دانند. در عربستان، کشوری که بیش از یک بار وینیسیوس را وسوسه کرده و همچنان این کار را می‌کند، سرنوشت بازیکن و سرمربی‌اش ناگزیر به هم گره خورده است؛ آن هم در جدالی تعیین‌کننده مقابل اتلتیکو، تیمی که وینیسیوس در ۱۸ تقابل قبلی فقط یک گل (و پنج پاس گل) برابرش ثبت کرده است.