با سعدی در گلستان : اگر گویی غمِ دل، با کسی گوی /که از رویَش به نقدْ آسوده گردی (+صدا)

کسی گفت: فلانْ نعمتی دارد بی‌قیاس، اگر بر حاجتِ تو واقف گردد، همانا که در قَضایِ آن توقّف روا ندارد.