یکی از مهمترین چالشهای سیاستگذاری عمومی در ایران طی سالهای اخیر، تلاش برای اجرای برنامههای حمایتی در شرایطی بوده است که اقتصاد کشور با تورم مزمن و بالا مواجه بوده است. در بیش از هفت سال گذشته، نرخ تورم در ایران در سطوحی بالاتر از ۳۰ درصد قرار داشته و در برخی سالها حتی از مرز ۴۰ و ۵۰ درصد نیز عبور کرده است. استمرار چنین وضعیتی نهتنها قدرت خرید خانوارها را کاهش داده، بلکه اثربخشی بسیاری از سیاستهای حمایتی دولت را نیز با محدودیتهای جدی روبهرو کرده است.