زنان و خشونت های نامرئی

چنین وضعیتی آنان را در جایگاهی قرار می‌دهد که امکان تحقق کامل ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های انسانی‌شان محدود می‌شود و این دقیقا همان معنایی است که در نظریه خشونت ساختاری بیان شده است: محدودشدن فرصت‌های تحقق زندگی، نه توسط یک فرد، بلکه به صورت غیر شخصی و توسط آرایش نهادی و فرهنگی یک جامعه.