سه برش ناب از سوگ که در سینمای ایران دیده‌ایم

سکانسی در فیلم «پری» هست که بیش از آن‌که دیده شود، حس می‌شود. جایی که خسرو شکیبایی، بی‌آن‌که فریاد بزند یا اغراق کند، اشک می‌ریزد.