سالهاست که صدای رپ در ایران، میان زیرزمین و صحنه معلق مانده است؛ از سالنهای تئاتر و پلتفرمهای ویاودی تا ویدیوهای صداوسیما، رپرها آرامآرام وارد میدان رسمی شدهاند، اما همچنان پشت درِ بسته کنسرتهای مجاز ایستادهاند. سیاست دوگانه وزارت ارشاد، این ژانر پرمخاطب را به نقطهای از تناقض رسانده که دیگر هیچکس نمیداند «رپ فارسی» آزاد است یا ممنوع. بیست سال از روزی که نخستین بیتهای رپ فارسی در اتاقهای تاریک ضبط شد میگذرد.