تکلیف پاداش جام جهانی بازیکنان قرضی چه می‌شود؟/ پاسخ جالب یک حقوقدان ورزشی

به گزارش خبرنگار ورزشی برنا،فیفا در ازای بازیکنانی که در جام جهانی حضور دارند مبلغی را به باشگاه‌ها پرداخت می‌کند. از این رو باشگاه‌های مطبوع بازیکنان ملی پوش ایرانی نیز از این پاداش بهره‌مند خواهند شد. در چنین شرایطی این سوال به وجود می‌آید که پاداش بازیکنانی که به صورت قرضی یا سرباز در باشگاه‌های مختلف به جز باشگاه خودشان حضور داشتند به چه باشگاهی تعلق می‌گیرد؟

صادق رئیسی‌کیا، حقوقدان ورزشی در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری برنا، در مورد پاداش‌ فیفا به بازیکنان که به دلیل حضور در جام جهانی تعلق می‌گیرد، اظهار داشت: باشگاهی که بازیکنان را تربیت کرده و پرورش داده  و برای به ثمر رسیدن او تلاش کرده است درصدی را به عنوان حق رشد دریافت کرده و ذینفع خواهد بود. این موضوع در نظام فوتبالی ما اما خیلی جا افتاده نیست. بر اساس قوانین،  تا آخرین سن فوتبال بازیکن، همواره درصدی به آکادمی  به جهت استعدادیابی که انجام داده است تعلق می‌گیرد. این موضوع در خصوص همه بازیکنان مطرح جهان صدق می‌کند و در باشگاه داری حرفه‌ای جهان وجود دارد. در باشگاه‌داری فوتبال ایران اما موضوعی جا افتاده نیست. در حالی که پاداشی که به بازیکن برای حضور در جام جهانی تعلق می‌گيرد به جهت اینکه از فعالیت بازیکن حاصل می‌شود به باشگاهی که شناسایی و تربیتش کرده هم تعلق می‌گیرد.

وی ادامه‌ ‌داد : من معتقدم حتی فدراسیون فوتبال نیز می‌تواند در پاداشی که به بازیکنان تعلق می‌گیرد سهیم باشد. البته نه به عنوان سهمی نقدی بلکه می‌تواند مبلغی را از این پاداش‌ها به امور خیریه اختصاص دهد. این موضوع به شکل قانونی در هیچ کجای دنیا وجود ندارد، بلکه یک پیشنهاد از سوی من به فدراسیون فوتبال است، چرا که فدراسیون فوتبال نیز در شناختن این بازیکنان نقش بسزایی داشته است. می‌دانم فدراسیون‌ها از جام جهانی درآمد دارند. از این رو می‌توانند مطالباتی در راستای امور معنوی از بازیکنان تیم ملی داشته باشد.

رئیسی‌کیا در پاسخ به این سوال که پاداش جام جهانی برای بازیکنانی که به صورت قرضی در تیمی دیگر بازی می‌کنند چه خواهد شد گفت: پاداش جام جهانی قطعاً به باشگاهی می‌رسد که این بازیکن متعلق به آن است. در واقع وقتی بازیکنی به شکل قرضی راهی باشگاهی می‌شود پاداش جام جهانی به باشگاه اصلی می‌رسد. ممکن است توافقاتی بین دو باشگاه صورت بگیرد و درصدی به باشگاهی که بازیکن به صورت قرضی در آن بازی می‌کند تعلق بگیرد، اما بر اساس قانون پاداش جام جهانی به باشگاه اصلی می‌رسد. در واقع منطق حقوقی این است که به باشگاه تربیت کننده برسد.

وی با اشاره به اینکه حق رشد در ایران به شکل درستی اجرا نمی‌شود تاکید کرد: بازیکنان باید مبلغی را از درآمدهایی که از محل فوتبال دارند به آکادمی یا باشگاهی که این بازیکن را تربیت کرده بپردازند. معمولاً در چنین مواردی قراردادهایی فی مابین وجود دارد که حتی بازیکن را مجاب می‌کند از مبلغ قراردادهایی که می‌بندد به باشگاه پرورش دهنده‌اش بپردازد. این همان حق رشد است که در کشور ما به درستی اجرا نمی‌شود. حق رشد در نظام حقوقی فوتبالی آنها خیلی جا افتاده‌تر از ما است. در ایران خیلی به این موضوع پرداخته نشده است چرا که در اغلب باشگاه‌های ایرانی مالک هزینه‌ها را تامین می‌کند و فوتبال درآمد آنچنانی ندارد.

این حقوقدان ورزشی افزود: باشگاه‌های ایرانی عادت کردند از محل مالک خود را تامین کنند، نه از محل درآمدهای ورزشی! در حالی که اگر از محل تبلیغات، ترانسفر و حق رشد هزینه‌ها را تامین کنند شرایط برایشان متفاوت خواهد بود. ممکن است باشگاه‌های کوچکتر بیشتر به حق رشد توجه کنند چرا که این درآمد برایشان مهم است، اما باشگاه‌های لیگ برتری چون غالباً به اشتباه از جای دیگر تامین می‌شوند سراغ اینطور کارها نرفته و به درآمدهای ورزشی توجه نمی‌کنند. با این حال در فوتبال ما موارد و استثناهایی وجود داشته که در ازای ترانسفرهای بین‌المللی درصدی به باشگاه‌ها به عنوان حق داشت تعلق گرفته است.