در تحلیل توسعه اقتصادی ایران، یکی از پدیدههایی که بهصورت مستمر و فراگیر در تمام دهههای گذشته تکرار شده، مساله «رانت و بازتولید ناکارآمدی» است؛ پدیدهای ساختاری که بخش قابلتوجهی از ظرفیتهای رشد را میبلعد، انگیزههای سرمایهگذاری مولد را کاهش میدهد و اقتصاد را در چرخهای از بیثباتی، نااطمینانی و انباشت ناکارآمدی گرفتار میسازد. فهم ریشههای این چرخه برای سیاستگذاران اهمیت بنیادین دارد، زیرا بسیاری از برنامههای توسعه در ایران دقیقا به دلیل بیتوجهی به سازوکارهای تولید و توزیع رانت، شکست خورده …