در بسیاری از کشورها، در دورههای بحرانهای اقتصادی یا شوکهای معیشتی، دولتها برای کاهش فشار بر خانوارها به سراغ سیاستهای حمایتی میروند. با این حال، تجربه جهانی نشان میدهد که موفقیت این سیاستها بیش از آنکه به حجم منابع اختصاصیافته وابسته باشد، به نحوه طراحی و هدفگیری آنها بستگی دارد. در اغلب کشورها، حمایتهای اضطراری موقتی هستند و عمدتا بر خانوارها و گروههایی متمرکز میشوند که بیشترین آسیب را از بحران متحمل شدهاند.