ایسنا: در تاریخ موسیقی ایران، نامهایی هستند که فقط با صدا و نغمهشان شناخته نمیشوند؛ بلکه حضوری انسانیتر و رازآلودتر دارند. پرویز یاحقی از همین نامهاست. ویولننوازی که زخمههایش بیشتر از آنکه تکنیکی باشند، اعترافاند؛ اعتراف به اندوه، به تنهایی، به گناهِ ناگفته انسان.