ویلیام سیدیس در کودکی، به جای بازی با همسالانش، پروژهی علمی و جاهطلبانهی والدینش شد؛ والدینی که معتقد بودند نبوغ نه یک موهبت ذاتی، بلکه ساختنی است. ویلیام با بالاترین ضریب هوشی تخمینزده شده در تاریخ (بین ۲۵۰ تا ۳۰۰)، در ۱۸ ماهگی نیویورکتایمز میخواند و در ۱۱ سالگی، بهعنوان جوانترین دانشجوی تاریخ هاروارد، استادان ریاضی را با نظریاتش درباره جهانهای چهاربعدی انگشتبهدهان میگذاشت.