«جنگ رمضان» را باید مرحلهای جدید از تقابل میان دو الگوی متفاوت نظم بینالمللی دانست؛ از یک سو نظم هژمونیک غربمحور که امنیت را در انحصار قدرتهای بزرگ تعریف میکند، و از سوی دیگر الگوی مقاومت راهبردی که بر حق استقلال فناورانه، بازدارندگی بومی و نفی سلسلهمراتب امنیتی جهانی تأکید دارد.