در محرم ۱۴۰۵، دختران فقط تماشاگر یا پشتیبان مراسم نبودند؛ در بسیاری از هیئتها پرچم به دست گرفتند، طبل زدند، سنج نواختند و در متن دستههای عزاداری دیده شدند. همزمان، حضور زنان با سبکهای متنوع پوشش نیز نشان داد که یکی از سنتیترین آیینهای مذهبی ایران، آرامآرام در حال بازتعریف مرزهای خود است. اما چگونه این اتفاق افتاد و از سوی جامعه پذیرفته شد؟