در این میان، اتکای دائمی به جلسات اضطراری نیز نشانگر خلأ برنامهریزی استراتژیک است. این جلسات، هرچند برای مدیریت کوتاهمدت لازم هستند، اما عملاً جایگزین ساختارهای پایدار کنترل آلودگی شدهاند و واکنش دستگاهها از «پیشنگرانه» به «پسنگرانه» تغییر یافته است.