لیدر زنان سرخ پوش

همشهری آنلاین- سحر جعفریان‌عصر: عصر بود و همه خانواده پای تلویزیون ١۴ اینچ قدیمی انتظار قهرمانی تیم‌شان را می‌کشیدند. انگار پیش‌پیش از تک گل محمدحسن انصاری‌فرد خبر داشتند. دقیقا مریم از همان وقت، فوتبالی دو آتیشه سرخ رنگ‌های پایتخت شد. مثل ناهید که وقت دیدار نهایی استقلال و الهلال در یازدهمین دوره جام باشگاه‌های آسیا، فوتبالی و به رنگ آبی شد. از تماشای تلویزیونی مسابقات لیگ برتر تا دسته چهارم فوتبال، کُری خواندن، پرچم‌گردانی و پایکوبی‌های خیابانی، حضور پنهانی حوالی محل اردوهای استانی، اشک‌ها و لبخندها پشت درهای بسته استادیوم‌ها تا بالاخره ورود قانونی به ورزشگاه (١٣٩٨) هواداری با شور، شعار و بوق و طبل از جایگاه تماشاگران، لیدری و مدیریت کانون دوستداران تیم‌های باشگاهی و ملی بیش از ٣٠ سال گذشت.

حالا مریم دانشمندی، ۴١ ساله و کارشناس هنرهای تجسمی که از قدیمی‌ترین بانوان لیدر کشور است مدیریت یکی از کانون‌های هواداری فوتبال را دست گرفته تا بار دوازدهم تیم‌های باشگاهی و ملی باشد. با او از ٩٠ دقیقه هیاهو و شعار سر دادن و شیپور زدن حرف زدیم.

خانم لیدر و تکنیک ترکیب‌سازی

همه خانواده‌اش فوتبالی بودند؛ از پدر که اغلب اوقات در حال بررسی و تحلیل بازی فوتبالیست‌ها و پیگیری اخبار حواشی باز و بسته شدن پنجره نقل و انتقالات بود تا برادر و خواهران و البته مادر که زمان برگزاری شهرآوردها نذر می‌کرد و نماز و دعا می‌خواند. میان آنها مریم هم فوتبالی شد و هر چه کُری و شعار بود، یاد گرفت: «٧ سالم بود که وِرد زبانم شد:حمله حمله؛ ما گل می‌خوایم یالله...از موج مکزیکی هم خوش می‌آمد و در خانه مقابل تلویزیون زمان بازی‌های حساس همراه برادر و خواهرانم آن را اجرا می‌کردم. گاهی هم ریتمیک به تَه قابلمه‌ می‌کوبیدم.» به جز شعار و جیغ و هوار، مریم کم‌کم از تکنیک و تاکتیک‌های فوتبالی هم سر درآورد. در ١٢ سالگی چنان ترکیب سازی می‌کرد و بازیکنان را می‌چید که همه پسران فامیل انگشت به دهان می‌ماندند.

آرزوهای بعد از آرزوی ورود به استادیوم

همیشه ٣ رنگ قرمز و سفید و سبز گواش با پارچه‌های سرخ در اندازه های مختلف دم دستش بود. هر گوشه از اتاقش لابه‌لای کتاب و دفتر و لوازم دخترانه نیز طبل و شیپور هواداری به چشم می‌آمد: «درس و مشقم که تمام می‌شد طبل زنی می‌کردم. انگار وسط استادیوم بودم و دقیقه ٩٠ مسابقه و تیم محبوبم یک، هیچ عقب است. طوری طبل می‌کوبیدم و شعار می‌دادم که اگر مادرم از سر و صدایی که راه انداخته بودم شکایتی نمی‌کرد حتما گلویم خش برمی‌داشت و چند روزی را با جوشانده هفت‌تخم می‌گذراندم.» شاید عجیب باشد اما آرزوی اولش را اختصاص داده بود به هواداری در استادیوم و بعد از آن به آرزوهای معمول مانند قبولی در فلان رشته دانشگاهی و یا بهمان شغل فکر می‌کرد.

لباس هواداری طراحی می‌دوختم

پول تو جیبی‌هایش همه صرف خرید پارچه و پرچم و بوق می‌شد: «یکی از سرگرمی‌هایم با توجه به رشته تحصیلی‌ام (هنر) طراحی پوشش‌های نو برای هواداری بود. گاهی پارچه می‌خریدم و مقنعه به رنگ باشگاه و تیم ملی می‌دوختم. گاهی هم ایده برای کلاه و سربند و جلیقه می‌پروراندم.» پیش از روز پنج‌شنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۸ که نخستین حضور زنان در ورزشگاه و تماشای فوتبال اتفاق افتد، کار مریم این بود که با تعدادی از دوستان فوتبال دوستش خود را به یکی از درهای ورودی استادیوم آزادی برساند: «همین که صدای هیاهوی تماشاگران را می‌شنیدیم با هیجان بیشتری تصویر بازی را از گوشی‌های تلفن همراه مان می‌دیدیم. بازی اگر خارج از خانه (شهری دیگر) هم بود باز با چند نفری از دوستانم می‌رفتم؛ اراک، تبریز، بندرعباس، مشهد و خیلی شهرهای دیگر.» با این همه شوق که مریم به فوتبال داشت اما هیچ وقت دلش نخواسته فوتبالیست شود: «بازیکن که باشی نمی‌توانی از بازی لذت ببری... چون شش دانگ خواست باید پی پای و گل و دروازه باشد.» ولی فوتبال یکی از معیارهای سفت و سختش برای انتخاب همسر بود که دست بر قضا میسر هم شد.

عشق به فوتبال هزینه دارد

نخستین حضورش در استادیوم را هیچ وقت فراموش نمی‌کند؛ صندلی‌های پشت دروازه شرقی، بازی ایران و کامبوج و آن همه قبل و قال برای پیروزی : «حدود ١٠٠ نفر بودیم که ضربان قلبمان خیلی بالاتر از ١٠٠ رفته بود. یکی می‌خندید و یک گریه می‌کرد. بیشتری‌ها اما عکس می‌گرفتند. عکاسان و خبرنگاران هم انگار بازی را رها کرده بودند و از حال و هوای سکوی زنان گزارش می‌گرفتند.» آنقدر رفت و آمد تا از سوی فدراسیون فوتبال به عنوان نخستین مدیر یکی از کانون‌های هواداری باشگاهی معرفی شد: «فعالیت‌مان رسمیت پیدا کرد و قانونی شد اما با هزینه‌های شخصی خودمان. هزینه برای خرید تجهیزات هواداری که هر چقدر بوده و هست همه فدای سر تیم و تماشاگران.» هنوز هم هر بار ورزشگاه می‌رود قلبش به تپش می‌افتد. «تا از گیت اول چک کردن بلیت به گیت آخر بازرسی و پیاده شدن از اتوبوس‌ها و رسیدن به تونل‌های ورودی نزدیک زمین چمن برسم جان به سر می‌شوم. می‌ترسم بگویند ظرفیت پر است.» خدا را شکر می‌کند که تا کنون هواداری‌های خود و اعضای کانون که سالخورده‌ترین‌شان سکینه خانم ۵٠ و خرده‌ای ساله از قم و کم سن و سال ترین‌شان آیدای ١٧ ساله از بندرعباس است با اتفاقی تلخ همراه نبوده است.