تیم شمسایی تماشایی بازی نمی‌کند

به گزارش همشهری آنلاین؛ جام ملت‌های فوتسال آسیا ۲۰۲۶ برای تیم ملی فوتسال ایران به شیرین‌ترین شکل ممکن و کسب چهاردهمین قهرمانی در قاره کهن خاتمه یافت، عنوانی که دشوارتر از سال ۲۰۲۴ به دست آمد و کادر فنی تیم ملی در این زمینه، به پیشرفت حریفان آسیایی با سرعت «بنز» اشاره کردند.

در کنار این مسئله، نقاط ضعف تیم ملی ایران هم در این جام مشهود بود. حسین افضلی مربی فوتسال کشورمان هم در گفت‌وگو با تسنیم از شکننده بودن دفاع ایران روی ضربات ایستگاهی و مبنا قرار گرفتن کارهای انفرادی در حملات تیم ملی انتقاد کرد.

در همین راستا، استیو هریس کارشناس برجسته فوتسال ژاپن و قاره کهن پیرامون هجدهمین دوره جام ملت‌های آسیا، یادداشتی در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار داد که در زیر آمده است:

«با تماشای جام ملت‌های آسیا دو نکته فوری به ذهنم رسید؛ سطح رقابت به طرز قابل توجهی افزایش یافته و دهکده فوتسال آسیا بیشتر از هر زمان دیگری نزدیک‌تر و پویاتر است. اجازه بدهید با «ایسرار مگانتارا» پیووت (بازیکن رأس) اندونزی آغاز کنیم که در فینال مقابل ایران هت‌تریک کرد. کدام بازیکن مقابل «تیم ملی» در یک فینال آسیایی توانسته است هت‌تریک کند؟ هیچ‌وقت، این اولین بار بود.

ایسرار تنها ۲۱ ساله است و در نوجوانی شاهد پیشرفت لیگ داخلی این کشور از سوی اسپانسرها، اینفلوئنسرهای شبکه‌های اجتماعی و ستاره‌هایی مانند ریکاردینیو بود. او بخشی از نسل جدیدی محسوب می‌شود که به نسل طلایی (که در مسابقات زیر ۲۰ سال آسیا در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ شکل گرفت) پیوسته است. اندونزی همچنان بهتر خواهد شد.

پس چه اتفاقی در زمین می‌افتد که چنین بازی‌های دراماتیکی را رقم می‌زند؟ کیفیت فوتسال میان تیم‌های تازه‌وارد همچنان رو به پیشرفت است، در حالی که قدیمی‌ها برای حفظ جایگاه خود بین تیم‌های برتر آسیا تلاش می‌کنند.

با وجود قهرمانی جام ملت‌های سال ۲۰۲۲، ژاپن بزرگ‌ترین قربانی موج جدیدی از مدعیان بوده و تنها یک بار در سه دوره اخیر به جام جهانی صعود کرده است. چرا ژاپن؟ راز کثیف فوتسال ژاپن این است که هنوز یک ورزش آماتور (در ژاپن) محسوب می‌شود. بازیکنان در طول روز شغل خودشان را دارند و در اوقات فراغت تمرین می‌کنند. تا زمانی که یک سیستم کاملاً حرفه‌ای اجرا نشود، فوتسال ژاپن همچنان دچار چالش خواهد شد.

تایلند با اینکه مانند ژاپن در انتخابی جام جهانی ناکام نبوده، عنوان «بهترین تیم آسیای جنوب شرقی» را به اندونزی واگذار کرده و حالا در فرایند یافتن بازیکنانی است که بتوانند کیفیت خیره‌کننده نسل طلایی تایلند که با بازیکنانی چون «سوفاووت» و «کریتسادا» تعریف می‌شود، تکرار کنند. ازبکستان نشانه‌های مشابهی از زوال را نشان می‌دهد و نتوانسته است به موفقیتی دست یابد که در دوره‌های گذشته به آن رسیده بود.

در میان دیگر تیم‌های مطرح هم ویتنام همچنان حضوری قدرتمند دارد، اما به نظر می‌رسد که به بن‌بست رسیده است. افغانستان با سبک بازی سریع و تکنیکی، رقبا را در هم می‌کوبد و در نهایت می‌تواند به فرمولی برای پیروزی در سطح بالا تبدیل شود. عملکرد درخشان عراق هم بزرگترین شگفتی جام ملت‌ها بود؛ با کسب مقام چهارم که اگر به‌خاطر شیوه عجیب برگزاری بازی‌ها نبود، می‌توانست مدال برنز را برای این تیم به ارمغان بیاورد.

در نهایت به پادشاه آسیا یعنی ایران می‌رسیم که تاج خود را به‌سختی حفظ کرد. ژانویه ۲۰۲۶ چهارمین سالگرد ورود وحید شمسایی به تیم ملی ایران به‌عنوان سرمربی بود، دوره‌ای که به دو قهرمانی متوالی و یک مدال نقره جام ملت‌های آسیا، به همراه کسب مقام نهم در جام جهانی که به دلیل یک مسابقه جنجالی «لکه‌دار» شد، منجر شده است.

مقایسه ممکن است ناعادلانه باشد، اما وقتی به تیم ملی ایران در دوره ناظم‌الشریعه (سرمربی سابق ایران) و هماهنگی جادویی بازیکنان فکر می‌کنم که منجر به مدال برنز جام جهانی ۲۰۱۶ شد، به نظرم تیم ملی در چهار سال گذشته «تماشایی» نبوده است. بازیکنان ایران باکیفیت هستند، اما شاید هماهنگ نباشند.

باقر محمدی، محمد حسین درخشانی، سالار آقاپور، مسلم اولادقباد، مهدی کریمی، حسین طیبی و سعید احمد عباسی به‌عنوان شخصیت‌های اصلی ایران ظاهر شده‌اند. نصف دیگر تیم اما از تورنمنتی به تورنمنت دیگر تغییر می‌کند. باید ببینیم چه زمانی هسته اصلی تیم ملی ایران به یک فهرست ۱۴ نفره کامل و بدون نقطه ضعف تبدیل خواهد شد».