بیداری وجدان‌ها/ ویدئویی از هند که پربازدید شد

به گزارش خبرنگار ایلنا، آنچه این روزها در سراسر جهان در حال وقوع است، چیزی فراتر از یک واکنش خبری یا اعتراضی گذرا به یک رویداد سیاسی است. این صحنه‌ها، تصویر بیداری تدریجی اما عمیق وجدان جمعی بشریت را به نمایش می‌گذارند؛ وجدانی که دیگر نمی‌تواند در برابر نمایش آشکار زورگویی و تجاوز سکوت کند. 

از یکسو، در قلب امپراتوری رسانه‌ای غرب، مردم عادی آمریکا به خیابان‌ها آمده‌اند. نه به عنوان هوادار یک جبهه سیاسی خاص، بلکه به عنوان شهروندانی که خاطره تلخ عراق و افغانستان هنوز در ذهنشان زنده است. آنان می‌دانند که لشکرکشی جدید در ایران، نه تنها فاجعه‌ای انسانی برای مردمی دیگر خواهد بود، بلکه پسران و دخترانشان را نیز دوباره به کام جنگی بی‌پایان خواهد کشاند. پلاکاردهایی که در میدان تایمز نیویورک بالا می‌رود، تنها یک شعار نیست؛ فریادی است از ته دل مردمی که دیگر به وعده‌های دروغین جنگ‌افروزان اعتماد ندارند. 

از سوی دیگر، در اروپا، جایی که سیاست‌مدارانش خود را در ائتلاف نظامی با آمریکا سهیم کرده‌اند، مردم به شکلی صریح‌تر از دولت‌هایشان فاصله می‌گیرند. در لندن، پاریس و آتن، جمعیت‌هایی فراتر از مرزهای سیاسی و مذهبی گرد هم آمده‌اند. دانشجویان انگلیسی، کارگران یونانی، روشنفکران فرانسوی - همه با زبانی واحد، خواستار پایان بمباران و احترام به حاکمیت ملی ایران شده‌اند. این اعتراضات، شکاف عمیق میان اراده مردم اروپا و سیاست‌های نظامی‌گرای دولت‌هایشان را آشکار می‌سازد. 

اما شاید تأمل‌برانگیزترین بخش این بیداری، جایی است که کمتر انتظار می‌رفت. در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس، جایی که سال‌ها روایت‌های رسمی سعی در القای تصویری دشمن از ایران داشته‌اند، مردم عادی درک دیگری دارند. آنان می‌دانند که آتش جنگی که امروز در ایران می‌سوزد، فردا به خانه‌های خودشان خواهد رسید. تجربه تلخ جنگ‌های نیابتی و بی‌ثباتی‌های پیاپی، آنان را به این درک رسانده که امنیت واقعی در همزیستی مسالمت‌آمیز است، نه در شرکت در جنگ‌هایی که به نفع قدرت‌های فرامنطقه‌ای طراحی شده‌اند. 

در پاکستان، هند، بنگلادش و اندونزی، مسلمانان با قلبی مالامال از همدردی، به خیابان‌ها آمده‌اند. آنان نه تنها در سوگ رهبری که به شهادت رسیده می‌سوزند، بلکه می‌فهمند که این تجاوز، بخشی از نقشه‌ای بزرگ‌تر برای به حاشیه راندن مقاومت و بازتعریف معادلات منطقه به سود قدرت‌های سلطه‌گر است. حضور زنان و مردانی از اقشار مختلف اجتماعی در این راهپیمایی‌ها، نشان از عمق همبستگی فراملی دارد. 

این بیداری گسترده، تصویری امیدوارکننده از آینده روابط بین‌الملل را ترسیم می‌کند. مردمی که در چهار گوشه جهان، با وجود تفاوت در زبان، مذهب و فرهنگ، بر یک حقیقت مشترک اتفاق نظر دارند: تجاوز نظامی، هرگز بدون پاسخ باقی نخواهد ماند. آنان فریاد می‌زنند که امنیت واقعی از طریق گفتگو و احترام متقابل به دست می‌آید، نه از طریق نمایش قدرت و بمباران سرزمین‌های دیگر. 

این خیزش مردمی، اگرچه در کوتاه‌مدت ممکن است نتواند مسیر سیاست‌های جنگ‌طلبانه را متوقف سازد، اما بی‌تردید نقطه عطفی در تاریخ آگاهی جمعی جهان خواهد بود. وجدان بیدار بشریت، دیگر هرگز نمی‌تواند به خواب عمیق سکوت پیشین بازگردد.

ویدیویی که اخیرا از یک گروه هندی منتشر شده، اوج تنفر جامعه بین‌الملل را از تجاوزهای آمریکایی ـ صهیونی آشکار می‌کند.