وینیسیوس در آرزوی شکستن طلسم بزرگ با پیراهن سلسائو

به گزارش ایلنا، هیچ‌چیز در عملکرد باشگاهی وینیسیوس جونیور – که در طول فصل فوق‌العاده بود و منجر به کسب دوگانه لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا با رئال مادرید شد – مانع از بالا بردن معتبرترین جایزه انفرادی فوتبال توسط او نشد. این فرم او در تیم ملی بود که شانس او را از بین برد.

برزیل به این بال باشکوه مادرید نیاز داشت تا در کوپا آمه‌ریکا ۲۰۲۴ درخشان ظاهر شود. او به دلیل محرومیت ناشی از دریافت کارت زرد، بازی مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل اروگوئه را از دست داد. برزیل در ضربات پنالتی شکست خورد. وینیسیوس بازی را از روی نیمکت تماشا کرد و مسئولیت ناکامی‌های تیمش را بر عهده گرفت.

قرار بود آن لحظه، زمان درخشش او در برزیل باشد، اما این فرصت از دست رفت. و حالا، دو سال بعد و بدون داشتن هیچ توپ طلایی، به جام جهانی رسیده‌ایم. وینیسیوس همچنان مرد اصلی برزیل است (حتی با وجود اینکه نیمار به ترکیب بازگشته است). او همچنان یکی از بااستعدادترین بازیکنان روی زمین است. و بار دیگر، امیدهای یک ملت مستقیماً روی شانه‌های او قرار دارد. اکنون به نظر می‌رسد زمان آن فرا رسیده است که او باید برای تثبیت میراث خود به عنوان یکی از بزرگان واقعی کشورش، نتیجه بگیرد.

آمار ضعیف در برزیل

داستان وینیسیوس در باشگاهش، داستان پیشرفت مداوم، سال به سال بوده است. او در حالی به مادرید آمد که خام و اثبات‌نشده بود و یکی از بهترین بازیکنان تیمش علناً از او خوشش نمی‌آمد. در عرض چند فصل، او به بهترین بازیکن لالیگا، یک کهکشانی تمام‌عیار و یکی از گزینه‌های گفتگو درباره «بهترین بازیکن جهان» تبدیل شد. این‌ها کارهای عادی است که بازیکنان بزرگ انجام می‌دهند؛ یعنی به مرور زمان پیشرفت می‌کنند.

اما برای برزیل، آن جهش از خوب به عالی هرگز کاملاً رخ نداده است. او هرگز تأثیرگذاری خاصی برای تیم ملی کشورش نداشته است. وینیسیوس در ۴۹ بازی برای کشورش، ۹ بار موفق به گلزنی شده است. شش گل از این گل‌ها در دیدارهای دوستانه به ثمر رسیده است. دو گل دیگر از آن سه گل نیز در جریان پیروزی پرگل مقابل پاراگوئه در مرحله گروهی کوپا آمه‌ریکا به دست آمد. البته او در این میان ۹ پاس گل نیز داده است، اما تنها دو پاس گل از این تعداد در بازی‌های رسمی بوده است. به محض اینکه نورافکن‌ها روی پیراهن‌های زرد برزیل می‌تابند، وینیسیوس خاموش می‌شود.

بخشی از این دلیل، بدون شک تاکتیکی است. از آنجا که نیمار با مصدومیت دست‌وپنجه نرم کرده، وظیفه خلق همه موقعیت‌ها به وینیسیوس واگذار شده است. پاسخ حریفان نیز ساده است: دفاع دو نفره مقابل وینی و خطا کردن روی او در هر فرصت ممکن. او به سختی حتی نیم یارد فضا برای نفس کشیدن پیدا می‌کند. در نتیجه ناامیدی‌ها از راه می‌رسند و آن خونسردی و دقت لازم در ضربات آخر دیده نمی‌شود.

نیاز مبرم به ایفای نقش رهبری

اگر برزیل ستاره‌های متعدد دیگری در سطح و اندازه او داشت، این موضوع لزوماً یک مشکل بزرگ به شمار نمی‌رفت. در گذشته، سلسائو پر از ستاره بود. رونالدینیو را مهار می‌کردید؟ باید با رونالدو نازاریو دست‌وپنجه نرم می‌کردید. کاکا را ساکت نگه می‌داشتید؟ نظرتان درباره آن دوران کوتاه اوج آدریانو چیست؟ آن‌ها دیگر چنین عمق اسکوادی را در اختیار ندارند.

در این میان، نیمار می‌توانست نقش تک‌ستاره تیم را بازی کند. کاملاً منصفانه است که فکر کنیم اگر این بازیکن برزیلی دچار مصدومیت از ناحیه کمر نمی‌شد، چه اتفاقی در جام جهانی ۲۰۱۴ می‌افتاد. نیمار با تمام اشتباهاتش – در داخل و خارج از زمین – همیشه برای برزیل تاثیرگذار ظاهر می‌شد. دلیلی وجود دارد که او از رکورد پله به عنوان بهترین گلزن تاریخ این کشور عبور کرد.

اما اکنون نیمار مسن شده و دائماً مصدوم است. پارگی رباط صلیبی در اکتبر ۲۰۲۳ واقعاً آغاز پایان او بود. حتی اگر او در بازگشت احساسی خود به باشگاه دوران کودکی‌اش یعنی سانتوس جرقه‌هایی از آمادگی را نشان داده باشد، مصدومیت‌های عضلانی مکرر تأثیر او را محدود کرده است. حتی با وجود اینکه او برای مسابقات امسال برزیل انتخاب شده است، به نظر می‌رسد مشکل ساق پا، تاثیرگذاری بزرگ او را بعید می‌سازد (حضور او در دیدار افتتاحیه مقابل مراکش مشخص نیست).

برزیل به چه کسی می‌تواند تکیه کند؟

بنابراین، وینیسیوس باید به تنهایی این کار را انجام دهد – اگر شده فقط برای اینکه ثابت کند توانایی‌اش را دارد. البته برای برزیل، ستاره‌های دیگری نیز در نوبت هستند. رافینیا، به عنوان یکی از آن‌ها، احساس خواهد کرد که فرصت دارد این تیم را از آن خود کند. او می‌داند که انتظارات در جام جهانی چه حسی دارد.

او در ماه آوریل به رسانه گل گفت:

«فشار بسیار بالا است. و البته، نمایندگی کشور شما پدیده‌ای خاص است. این تیم ملی است که بیشترین عناوین را در سطح جهان کسب کرده است. نمایندگی یک ملت کامل چیزی است که تقاضای فوق‌العاده‌ای از بازیکنانش دارد و یک افتخار است.»

اما این بازیکن بارسلونا همیشه یک گزینه دوم عالی بوده و هیچ‌وقت تک‌ستاره اصلی نبوده است. برای مثال، او یک مکمل عالی برای لامین یامال است. بله، او گل‌ها و پاس گل‌هایی را ثبت می‌کند، اما رافینیا بیشتر شبیه به یک چرخ‌دنده برجسته در یک ماشین روغن‌کاری شده است. گزینه‌های دیگری نیز وجود دارند؛ اندریک پس از تجربه نوعی احیا با انتقال قرضی موفق به لیون، دوباره به صحنه بازگشته است. استوانیو، زمانی که از مصدومیت شدید همسترینگ بازگردد، قطعاً در مسیر ستاره شدن قرار دارد. حتی رودریگو که به نوعی فراموش شده و به دلیل مصدومیت این تورنمنت را از دست داده است، می‌توانست تاثیرگذار باشد.

اسطوره‌های قدیمی نیز از وینیسیوس حمایت کرده‌اند. کاکا ماه گذشته به گل گفت:

«وینیسیوس فصل واقعاً خوبی را پشت سر گذاشت. چالش اصلی در رئال مادرید است؛ اگر قهرمان نشوید، یک فصل ناامیدکننده است. وینیسیوس گل‌های زیادی زد و واقعاً خوب بازی کرد. اما مادرید چیزی نبرد. بنابراین همه می‌گویند این یک ناکامی است.»

تکرار همان بحث‌های سال ۲۰۲۴

مسئله این است که همین بحث‌ها در سال ۲۰۲۴ نیز به شدت در جریان بود. در آن زمان، نیمار غایب بود. اندریک خام بود. رافینیا هنوز به احیای کامل در بارسلونا نرسیده بود (او به خروج احتمالی نزدیک شده بود). با این حال در آن تورنمنت، رافینیا قدم جلو گذاشت. او در چهار بازی فیکس شد و به خشکسالی چهار ساله گلزنی خود برای سلسائو پایان داد. مطمئناً توجهات کمی از روی او برداشته شده بود، اما در آنجا، در ایالات متحده، او نشان داد که چه چیزی می‌تواند ارائه دهد.

در همین حال، وینیسیوس به سختی تلاش کرد. ثبت دو گل در سه بازی بد به نظر نمی‌رسد. اما او در بازی افتتاحیه تیمش به شدت بی‌تاثیر بود و آن‌ها به تساوی بدون گل مقابل کاستاریکا رضایت دادند. در ادامه، پیروزی پرگل مقابل پاراگوئه – و نمایش بهترین بازیکن زمین – رقم خورد.

اما در دیدار مقابل کلمبیا، او با تاخیر روی جیمز رودریگز خطا کرد. داور مسابقه تنها ۷ دقیقه پس از شروع بازی کارت زرد را نشان داد. وینیسیوس ۸۳ دقیقه باقی‌مانده را در حالی بازی کرد که می‌دانست بازی بعدی را از دست خواهد داد. او موفق به گلزنی نشد و برزیل در یک‌چهارم نهایی دلتنگ او – یا هر نسخه‌ای از او – شد.

او بعد از آن تورنمنت گفت:

«من با دریافت دو کارت زرد قابل اجتناب، کار را خراب کردم. یک بار دیگر حذف تیم را از روی نیمکت تماشا کردم. اما این بار مقصر من بودم. بابت آن عذرخواهی می‌کنم.»

آنچلوتی؛ دلیلی برای امیدواری؟

با این حال، دلیلی وجود دارد که باور کنیم شرایط در مسابقات امسال ممکن است کمی متفاوت باشد. کارلو آنچلوتی هدایت برزیل را بر عهده گرفته است و به نظر می‌رسد گزینه‌ای عالی برای وینیسیوس باشد؛ به خصوص به این دلیل که او بهترین فوتبال را در مادرید از این بازیکن گرفت.

این سرمربی در هر مقطعی تلاش کرده است تا نوعی اعتماد به نفس حیاتی را در این وینگر تزریق کند. او روز پنجشنبه ادعا کرد که وینیسیوس «همان استعدادهای خاص بزرگان تاریخ برزیل» را دارد و بارها از او برای درخشش در ترکیب سلسائو در جام جهانی حمایت کرده است.

وینیسیوس نیز به سهم خود می‌داند که به یک تورنمنت خوب نیاز دارد. او ماه گذشته گفت:

«اگر به جام جهانی بروم، چهار یا پنج گل بزنم و قهرمان شویم، کل داستان تغییر می‌کند. آن وقت مردم خواهند گفت که من تمام مدت خودم را برای جام جهانی آماده می‌کردم، حتی در بازی‌هایی که خوب بازی نکردم.»

کاهش فشار روی سلسائو

این تورنمنت ممکن است فرصتی بدون فشار برای آن‌ها باشد. اگر مجبور بودید لیستی از مدعیان قهرمانی این رقابت‌ها تهیه کنید، برزیل احتمالاً در میان آن‌ها قرار نمی‌گرفت. آن‌ها در این تورنمنت یک پله پایین‌تر از اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آرژانتین هستند. مطمئناً آشنایی سلسائو با شرایط آب‌وهوایی تابستان می‌تواند به نفعشان باشد، اما کیفیت اسکوادهای گذشته را ندارند.

شاید این بهترین راه برای پیش رفتن باشد. در کوپا آمه‌ریکا، از آن‌ها انتظار قهرمانی می‌رود. جام جهانی نیز با سطح خاصی از انتظارات همراه است. اما شاید این درک هم وجود داشته باشد که این یک تورنمنت سخت خواهد بود، چرا که تیم آنجلوتی بدون شک در دوران گذار قرار دارد.

اگر این‌طور باشد، شاید ۴۰ روز آینده زمانی باشد که وینیسیوس بتواند خود را تحمیل کند. بقیه بازیکنان مصدوم هستند یا هنوز آماده نشده‌اند. این مسابقات می‌تواند تابستانِ وینی باشد.

منبع: گل