همان روزی که دشمن غدار با جنایتی آشکار، فرشتگان مینابی را به خون غلطاند و با پرپر کردنشان داغدارمان کرد، در شهرهای دیگر نیز با بمباران مناطق مختلف، آرامش را از مدارس و مراکز آموزشی گرفت تا صدای دلنشین و روحبخش کودکان و نوجوانان ایرانزمین در صدای بمب و موشکها گم شود و این پرسش اساسی را پیش روی مردم و مسئولان ما قرار دهد که «آموزش فرزندانمان چگونه میتواند در شرایط جنگی تداوم یافته و پایدار بماند؟»