زندگی آدمی، اگر با اندکی تأمل به آن بنگریم، سرگذشتی است آمیخته با رنج و شادی. هیچ انسانی را نمیتوان یافت که سراسر عمرش در یک حال ثابت گذشته باشد؛ نه کسی همواره شاد است و نه کسی تا پایان عمر در اندوهی پیوسته بهسر میبرد. زندگی طبیعتی سیال دارد؛ گاه لبخند بر لب مینشاند و گاه اشک به چشم میآورد. در مسیر این راه دراز، کامیابی و ناکامی، بیم و امید، آرامش و اضطراب، همگی به نوبت سراغ انسان میآیند و بخشی از تجربه زیستمان را شکل میدهند.