انتظار در فرهنگ شیعی، یک حالت منفعلانه و صرفاً عاطفی نیست؛ «انتظار» نوعی زیستن آگاهانه و مسئولانه است. منتظر واقعی کسی نیست که فقط چشم به آینده بدوزد، بلکه کسی است که اکنونِ خود را در تراز آن آینده سامان میدهد. در این نگاه، انتظار به معنای آمادهسازی فرد و جامعه برای تحقق عدالت، معنویت و کرامت انسانی است؛ افقی که در باور دینی با ظهور امام مهدی (عج) پیوند خورده است.