شاید در طول تاریخ ادبیات منظوم ایران بیشترین همدلی و تجانس عاطفی با خواجه حافظ شیرازی شکل گرفته باشد؛ شاعری که هنوز هم آینه روح و حافظه تاریخی ایرانیان به شمار میرود و یا به بیانی دیگر و به تعبیر اریک فروم، روانشناس مشهور «انسان نمیتواند کسی یا چیزی را دوست بدارد، مگر آنکه خویشتن خود را در او ببیند»