روایتی نوستالژیک از بقالی‌های محل

روزگاری که خرید، فقط خرید نبود. راه‌رفتن تا بقالی، خودش یک داستان بود. سکه‌ها توی جیب صدای سمفونی شماره هفت موتزارت می‌دادند، زنبیل قرمزرنگ مادربزرگ در دست می‌چرخید و بقال محل، قبل از اینکه چیزی بگویی، می‌دانست برای چه آمده‌ای. امروز، اما خرید؛ یعنی هل‌دادن یک سبد فلزی، نگاه‌کردن به برچسب قیمت‌ها و کشیدن کارت؛ بی‌صدا، بی مکث، بی‌خاطره.