در سیاست، مرز میان «نقد» و «تخریب» مرزی صرفا زبانی نیست؛ مرزی است میان مسوولیتپذیری و بیثباتسازی. جامعهای که پذیرای نقد باشد، ظرفیت اصلاح خود را حفظ میکند؛ اما جامعهای که تهدید، تحقیر و ارعاب را به جای استدلال مینشاند، دیر یا زود سرمایههای اجتماعی و سیاسی خود را فرسوده میکند.