برای تمام کودکانی که با چشم‌هایشان به ما لبخند زندند

فروردین سال هزار و چهارصد و پنج است. در میان جمعیت، خیابانِ پُر شیبی را پیاده بالا می‌رویم. غم تمام جهان در دلم سنگینی می‌کند.