سنگینی سکوتِ بیست‌ساله؛ آخرین باری که ناصر تقوایی را دیدم

میانِ همهٔ کارگردان‌های سینما که می‌خواستیم یکی از آنان در نشست باشد، ناصر تقوایی را انتخاب کرده بودیم، به این دلیل که در فیلم‌های سینمایی و مستندش دغدغهٔ ایران داشت. تصویرش از ایران، تصویری گسترده بود و آن را به چیزی فرو‌نمی‌کاست. هم دربارهٔ آیین‌ها کار کرده بود، هم دربارهٔ حماسه‌ها و هم دربارهٔ مسئله‌ها. با این همه، فیلم‌هایش پیش از هر چیز سینما بود، با کارگردانیِ وسواسی و کمال‌گرا.