در امروز ما، وطندوستی و دلنگرانی برای فردای ایران ایجاب میکند به صریحترین شکل ممکن رویکردهای حذفی را نقد کرده و به این افراد یا احتمالاً گروههای سیاسی بگوییم چنین ادبیاتی صدای جریانهایی نیست که خود را دارای اقتدار میدانند، بلکه صدای اضطراب آنان است. یعنی صدایی که به جای اعتماد به تکثر جامعه، از آن میترسد. هرجا که چنین نگرانیهایی بر سیاستورزیها غلبه کند، طرد جای گفتوگو را میگیرد و تهدید جای اقناع مینشیند.