در سالهایی که گفتوگوی عمومی در ایران بیش از همیشه شکننده، پراکنده و متکی بر فضاهای هیجانی شبکههای اجتماعی شده، هر تلاشی برای بازسازی یک میدان منظم تبادل نظر معنایی فراتر از خود پیدا میکند. برنامه «من ایرانم» در شبکه نسیم، دقیقا بر همین خلأ سوار میشود. نه با ادعای روشنفکری، نه با ژست صمیمیت تصنعی بلکه با استفاده از فرم درست.