روایت یک شاعر

شروان، قفقاز، زمستان سرد سال ۵۲۰ هجری قمری، هوا به سردی آهن بود. برف بی‌امان می‌بارید، گویی آسمان می‌خواست تمام رنج‌های زمین را در پناهی سفید بپوشاند. در خانه ای محقر، در دل شهر شماخی (پایتخت شروانشاهان)، نوزادی پا به جهان گذاشت که نامش را بدیل گذاشتند. کسی نمی‌دانست این کودک روزی به خاقانی ملقب خواهد شد و قرن‌ها پس از مرگش، همچنان از او به عنوان یکی از پیچیده‌ترین و درخشان‌ترین شاعران پارسی‌گو یاد خواهد‌شد.