در هفتههای اخیر نام «خانه تولیدات جوان مرکز سیمرغ» بیش از همیشه در فضای رسانهای شنیده میشود؛ مجموعهای که تنها در فاصلهای کوتاه با آثاری چون کلانتری ۱۱، مادران، صدای قلب من و در و تخته توانسته نگاه مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کند. حجم و تنوع این تولیدات، آنهم در مدت زمانی محدود، پرسشی جدی ایجاد کرده است: پشت این چابکی و حضور پررنگ چه رویکرد و چه سازوکاری قرار دارد؟ آیا با یک روند مقطعی روبهرو هستیم یا شکلگیری یک جریان منسجم در تولیدات جوان؟ همین نکته، انگیزه اصلی گفتوگوی پیشرو شد؛ اینکه …