در اوج اختناق شاهنشاهی که اصولا سخن گفتن جرم بود و بفکر آینده کشور خود و جامعه خود و جهان خود بودن یک کار خطرناک بشمار میآمد یعنی در سال ۱۳۵۱ دکتر شریعتی از یک برداشت نو و انقلابی از مفهوم تحزب سخن گفت و تشیع را از نطر جامعه شناسی سیاسی بعنوان یک حزب در دل جامعه مسلمانان مطرح کرد و گفت: «اساسا شیعه یک حزب تمام است»