برای نظام کیایی؛ مردی که صدا را نفس می‌کشید

نظام کیایی نبود؛ یک نهاد بود. درست خواندی؛ نهاد. از آن آدم‌هایی که تکرار نمی‌شوند. لقب «پدر» برایش نه یک تعارف، که یک واقعیت خالص بود. جوان‌های سینما، خوب می‌دانند دست گرمش روی شانه‌شان چقدر سنگین و در عین حال چقدر اطمینان‌بخش بود. «عمونظام»، پدری می‌کرد، نه با حف، که با قدمت و منش.