من سقوط صفویه را نتیجه یک فرایند انباشتی میدانم؛ فرایندی که از همان دهههای نخست شکلگیری دولت صفوی آغاز میشود. در این فرایند، شکافهای اجتماعی، قومی، مذهبی و اقتصادی بهتدریج تعمیق میشوند و دولت مرکزی یا نمیخواهد یا نمیتواند آنها را مدیریت کند. بنابراین سقوط، نه نقطه پایان، بلکه لحظه آشکار شدن بحرانهایی است که مدتها پیش از آن شکل گرفتهاند.