بهگفته صفرپور: «شرم، عاملی درونی است که بدون نیاز به اجبار بیرونی، رعایت این اصول و ارزشها را تضمین میکند. در واقع شرم کارکردی هشداردهنده و بازدارنده دارد؛ یعنی چه؟ یعنی اینکه وقتی ارزشی را زیر پا میگذاریم احساس دردناک و آزاردهندهی شرم سربرمیآورد و خودمان، خودمان را سرزنش میکنیم. در نتیجه برای اجتناب از تجربهی این احساس دردناک و برای اینکه در دادگاه درونی خودمان محاکمه نشویم، سعی میکنیم مطابق با اصول و ارزشهای عمومی رفتار کنیم و معیارهای اجتماعی را رعایت نماییم.».