«یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَأُنْثَیٰ وَجَعَلْنَاکُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا ۚ إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاکُمْ» (حجرات: ۱۳) خداوند در این آیه، همه انسانها را بدون توجه به هرگونه مرزبندی ساختگی، از یک زن و مرد آفریده و هدف از تنوع قومیتها و ملیتها را «شناخت متقابل» میداند، نه «طرد و تبعید». این آیه، قاطعترین سند دینی علیه هرگونه گفتمان تفرقهافکنانهای است که بخشی از مردم را «خودی» و بخشی را «نامطلوب» معرفی کند.