پس از انقلاب مشروطیت، تئاتر ایران از ابزار تفنن شاهان و درباریان، به وسیلهای نیرومند برای انتقال پیامهای سیاسی و اجتماعی تبدیل شد. نمایشنامهها و کمدیهای این دوره، بهویژه آثاری که فکری و محمودی خلق کردند، بازتابی از شرایط سیاسی، اجتماعی و اخلاقی جامعه آن زمان بودند.